Yine Aynı Şarkı Çalıyor

Hıyar gibi hissediyorum kendimi bazen; tüm yaptıklarımın bir anlamı olmalı bakış açısına sahipliğimi kaybettiğimden beri harbi harbi hıyar gibiyim. Ne zaman bir şeyleri istesem istediğimle kaldım; yine de istemeye devam edenlerden olmam çoğu zaman bir şeyi değiştirmedi, kimi zamansa değiştirmiş gibi yaptı ama aslında bir boku değiştirmedi. Nesefesimin ara sıra kesilmesinin sebebi gençlik telaşım değil artık; saçımdaki sayısız beyazla birlikte ben de yaşanıyorum, hem de daha yirmili yaşlardayken. Şikayet etmemeyi öğrenmeye çalışıyorum hala; bazı şeyleri olduğu gibi yaşamayı kabul etmek belki de yapılabilecek en iyi şeylerden biri  şu hayatta. Artık satır aralarında anlamlar aramıyorum; düz insan olma yolunda ilerlemeliyim bunu biliyorum. Zamanın geri gelme lüksü yok, tek yapabildiği hızlıcana akıp gitmek; durdurmak istediğim anlar oluyor bazen ama biliyorum ki durmayacak, o yüzden siktir et diyorum...

Ah bir de şu çenemi tutabilsem diyorum; içim kadar olgun olsa dışım da, cümleler yerine koyacak bir şeylerim olsa; sessiz kalmayı çoğu zaman becerebilsem de bazen hiç başarılı olamıyorum, yine de olsun ben buyum diyebilmekle övünüyorum. Geçmişi geri getirme çabamı bıraktığım günden beri geleceğe yönelik bakabiliyorum bu da bir şey, hiç yoktan iyi olanlar listeme eklediklerimi arttırabilmek hoşuma gidiyor. Ben böyleyim diyebilmeyi seviyorum. Bu aralar kendimle pek barışık olmasam da aynaya batığımda gülümseyen iki göz görmek hoşuma gidiyor.

İçimde bir yerlerde halen fazlasıyla umut ve yaşama sevinci var...

Ben bile öldüremiyorum...

Ölmesin.